انگشت ماشه ای و هر آنچه که باید درباره آن بدانید

0
1,382
انگشت ماشه ای

انگشت ماشه ای می تواند برای اولین بار علائم آن را در افراد ایجاد کند. اولین نشانه آن انگشت یا شستی است که به نظر می رسد در حالت خمیده گیر کرده و تا زمانی که ناگهان به جای خود بازگردد. خوشبختانه، این وضعیتی با شناسایی و درمان نسبتاً ساده است.

انگشت ماشه ای چیست؟

انگشت ماشه ای نام رایج یک بیماری است که به عنوان تنگی تنوسینوویت یا تریگر فینگر نیز شناخته می شود. بیشتر در زنان میانسال یا مسن رخ می دهد.

هر انگشت دست و شست دارای تاندون های خم کننده هستند که در امتداد داخل انگشت، از پایه کف دست تا نوک انگشت امتداد دارند. این تاندون ها به انگشتان قدرت خم شدن و گرفتن اجسام را می دهند. تاندون ها توسط غلاف های تاندون محافظت شده و در جای خود ثابت می شوند که بخش هایی از تاندون را در بر می گیرند.

هنگامی که این غلاف ها ملتهب می شوند، می توانند فضای موجود برای لغزش تاندون از میان آنها را محدود کنند. گاهی اوقات یک برآمدگی کوچک یا ندول نیز می تواند ایجاد شود که انقباض را حتی بدتر کند.

علت ایجاد تریگر فینگر

در حالی که علل گیر کردن انگشت به خوبی شناخته نشده است، عوامل متعددی ممکن است خطر ابتلا به این بیماری را افزایش دهند. این موارد شامل:

1) شرایط پزشکی

گیر کردن انگشت در افراد مبتلا به بیماری های خاص مانند دیابت و آرتریت روماتوئید شایع تر است.

2) فعالیت های اجباری دست

این وضعیت پس از استفاده شدید از انگشتان دست و شست شناخته شده است.

علائم انگشت ماشه ای

شایع ترین علائم انگشت ماشه ای ناتوانی موقت در صاف کردن انگشت یا شست است. هنگامی که انگشت رها می شود، گاهی اوقات با حرکت دستی انگشت با یک ضربه دردناک صاف می گردد.

انگشتان انگشت حلقه، انگشت میانی یا شست بیشتر درگیر این وضعیت می شوند. البته انگشتان دیگر نیز از این قاعده مستثنی نیستند و ممکن است تحت تأثیر قرار گیرند. همچنین می تواند هر دو دست را به طور همزمان تحت تاثیر قرار دهد.

سایر علائم انگشت ماشه ای عبارتند از:

  • یک برآمدگی حساس که در آن پایه انگشت به کف دست می رسد.
  • ورم در انگشت
  • علائمی که در صبح بدتر می شوند
  • هنگام حرکت انگشت آسیب‌دیده، صدای تق زدن یا کلیک (معروف به کریپیتوس).
  • سفتی تدریجی و از دست دادن دامنه حرکتی انگشت

مواردی از تریگر فینگر که دارای شایع ترین علامت قفل شدن انگشت نباشند نیز ممکن است رخ دهد، اما این شرایط نادر هستند.

عوامل خطر برای انگشت ماشه ای

تریگر فینگر هیچ دلیل شناخته شده ای ندارد، اما عواملی که کارشناسان نسبت به آن مشکوک هستند و ممکن است باعث تحریک آن شوند عبارتند از: حرکات مکرر یا شدید دست، آسیب قبلی یا التهاب مزمن.

همچنین نوعی تریگر فینگر وجود دارد که می تواند کودکان خردسال را تحت تاثیر قرار دهد. انگشت ماشه ای اطفال، که گاهی به عنوان انگشت ماشه ای مادرزادی نیز شناخته می شود، در نوزادان رخ می دهد و یک بیماری مرتبط اما جداگانه است.

برخی از عوامل خطر که ابتلا به انگشت ماشه ای را افزایش می دهند شامل:

  • زن بودن، انگشت ماشه ای ممکن است تا 6 برابر بیشتر در زنان رخ دهد.
  • داشتن 45 سال یا بیشتر
  • ابتلا به آرتریت روماتوئید، نقرس یا دیابت
  • انجام کار یا فعالیت هایی که شامل حرکت مکرر چنگ زدن است

تشخیص

تریگر فینگر می تواند توسط پزشک بر اساس شرح حال دقیق بیمار و معاینه فیزیکی تشخیص داده شود. آزمایشات تصویربرداری معمولاً برای تشخیص انگشت ماشه ای ضروری نیستند.

انگشت ماشه ای وضعیتی است که در آن انگشت دست یا شست به دلیل التهاب در غلاف تاندون به طور موقت در حالت خمیده گیر می کند. هدف از درمان کاهش التهاب در تاندون و غلاف است تا حرکت تاندون بدون مانع باشد.

درمان انگشت ماشه ای

درمان های خاص برای انگشت ماشه ای در زیر توضیح داده شده است. بهترین روش درمانی برای بیماران به شدت تریگر فینگر و تعداد انگشتان مبتلا بستگی دارد.

درمان های غیر جراحی برای انگشت ماشه ای

تقریباً در همه موارد، درمان غیرجراحی برای تسکین علائم کافی است. گزینه های درمانی غیر جراحی برای تریگر فینگر شامل موارد زیر است:

آتلی که انگشت آسیب‌دیده را برای چند هفته بی‌حرکت می‌کند، اغلب برای رفع انگشت ماشه‌ای، به‌ویژه در موارد خفیف‌تر، کافی است. کسانی که علائم وخیم تری را در صبح تجربه می کنند ممکن است از آتل شبانه بهره مند شوند.
یخ درمانی برای انگشت آسیب دیده می تواند التهاب و درد مبهم را کاهش دهد. یک بسته یخ یا کمپرس سرد را می توان به مدت 5 تا 10 دقیقه هر چند ساعت یکبار استفاده کرد.

داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs)، مانند ایبوپروفن، ممکن است قادر به درمان التهاب زمینه ای باشند که باعث ایجاد انگشت ماشه ای می شود. NSAID ها خطر مشکلات جدی قلبی عروقی، گوارشی و کلیوی را افزایش می دهند، بنابراین معمولاً به عنوان یک درمان طولانی مدت توصیه نمی شوند.

تزریق کورتیزون یک درمان رایج است که التهاب تاندون آسیب دیده را کاهش می دهد. اگر بیمار دیابت یا بیماری التهابی نداشته باشد، معمولاً تزریق کورتیزون موفقیت آمیز است. با این حال، در برخی از افرادی که علائم آنها با تزریق کورتیزون تسکین می یابد ممکن است طی 6 ماه دوباره علائم آزارد دهنده خود را تجربه کنند.

هنگامی که درمان‌های غیر جراحی مناسب نباشند یا علائم را کاهش ‌ندهند، پزشک ممکن است یک روش در مطب به نام رهاسازی از راه پوست یا جراحی را توصیه کند. هر دو روش بافت غلاف تاندون منقبض را آزاد می کنند.

هنگامی که وضعیتی به نام انگشت ماشه ای باعث می شود انگشت یا شست به طور موقت در حالت خمیده گیر کند، پزشک ممکن است روشی را برای رها کردن فیزیکی غلاف تاندون منقبض که باعث ایجاد مشکل می شود توصیه نماید. آزاد کردن این بافت نرم به انگشت یا شست اجازه می دهد تا دوباره آزادانه حرکت کند.

رهاسازی با استفاده از بیهوشی انجام می شود و می توان آن را با سوراخ کردن پوست با سوزن (رهاسازی از راه پوست) یا با ایجاد برش جراحی انجام داد. هر دو روش نسبتاً کم خطر در نظر گرفته می شوند.

منبع

اگر نسبت به گرفتگی های انگشتان خود نگران هستید، می توانید با متخصصین ارتوپدی طبینجا بصورت آنلاین در این باره مشورت نمایید.

5/5 - (10 امتیاز)

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید